Gastblogger Mirjam: Herman and me

Mirjam, kaarten in MarrakechIemand een idee wat Herman Brood en ik met elkaar gemeen hebben? Jullie denken vast aan een verslaving aan het een en ander. Vooruit, net als Herman ben ik redelijk verslavingsgevoelig. Gelukkig is het verzamelen van pumps en tassen lang niet zo schadelijk als de spullen die Herman tot zich nam. 🙂 Maar dat bedoelde ik niet.

Herman stuurde zichzelf regelmatig post, er staan nog steeds door hem geschreven kaarten op Marktplaats. Jammer genoeg ben ik er nog steeds niet achter waarom hij dat deed. Mocht iemand het wel weten, ik hoor het graag! En ik doe dat ook, vanaf mijn vakantieadres stuur ik mezelf altijd een kaart. Het is een ritueel geworden waar ik van geniet, het uitzoeken van de kaart en het schrijven. Meestal op de avond voor vertrek terug naar huis, met een lokaal drankje erbij… Het is mijn manier om het vakantiegevoel wat langer vast te houden.

We kennen het allemaal wel. Op vakantie hebben we genoeg tijd voor onszelf. Het zonnetje schijnt, ons tempo ligt lager, we worden uit onszelf wakker en niet door de wekker. We laten de baas en de boel de boel. Me-time! Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ieder jaar probeer ik dat heerlijke gevoel vast te houden. Geen stress, relax!

En ieder jaar mislukt het. Na een paar dagen ren ik me alweer rot. Boodschappen, werk, verplichting hier, verplichting daar. De vakantie is al snel weer een vage herinnering. Net als mijn voornemen om het wat rustiger aan te doen.

Maar dan valt er een kaart op de mat! En zomaar opeens ben ik terug op Ibiza, of loop ik tussen de marktkooplui in Marrakech. Ik ruik de verse muntthee weer, of ik hoor de golven. Het zonnetje begint spontaan weer te schijnen. En mijn schouders gaan weer omlaag, alles gaat weer een tandje langzamer. Zo fijn!

Er wordt nogal eens raar gekeken als ik vertel dat ik mezelf post stuur. Wat ik op zo’n kaart zet? Tja, dat kan van alles zijn. Een inspirerende spreuk, iets wat me opviel op mijn bestemming. Aan de lokale bewoners, aan mezelf. Als het me maar herinnert aan die periode van vrijheid. En ach, Herman werd ook niet altijd begrepen, denk ik dan maar!

Search for

7 gedachten over “Gastblogger Mirjam: Herman and me”

  1. Leuk blog weer! Ik stuur mijzelf ook altijd een vakantiekaart van bestemming. Dit keer vanuit Kreta, nog niet ontvangen. Het is juist zo leuk als je eigen geschreven kaart op de deurmat ligt en dan weer even stil kunt staan bij dat heerlijke vakantiemoment.

  2. Super leuk dat ik door jou stukje ook weer even terug in de tijd kan.
    Heerlijke herinneringen aan lekker eten en lekker leven.
    Thanks

    Bianca

  3. Mooi blog Mirjam! En wat een goed idee.
    Ik lees hier een overeenkomst die wij delen, maar daar zal ik in een volgend blog meer over vertellen.
    Lieve groet,
    Tamara

  4. Ik heb mezelf nog nooit een kaartje gestuurd, maar ik nam vroeger als kind altijd wel een kaartje mee naar huis. Waarom ik daar mee gestopt ben weet ik niet maar heb nog een stapel liggen en zo af en toe kijk ik er nog eens na en dan komen alle herinneringen weer boven heerlijk. Misschien toch ook eens doen zo’n kaartje sturen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *